Gezmeye Mersin'e gitmişim, arayıp arkadaşıma buralarda ne yememi tavsiye edersin, diye sordum.
Ne de olsa Mersinli. Tantuniyi önerdi. Tatlı olarak da Kerebiç tatlısını. Bir de şalgam suyunu.
Emekli olunca; çok fazla yemek işine giremiyorsun. Arkadaşıma iyi bir kavurma yapan yer sordum.
Çok canım çekti, dedim. Kıyıda, köşede kefen parası olsun, diye biriktirdiğim az-biraz param vardı.
Aman, ben ölünce onu da geride kalanlar düşünsün, diyerek kavurma yemeye karar verdim.
Bir nevi kaçamak gibi düşünün. Yıllar sonra ilk defa et yiyeceğim.
Bari istediğim, sevdiğim bir şeyi yiyeyim, öyle değil mi?
Telefon konuşmama kulak misafiri olan bir beyefendi,
“Aman ağabeyciğim buralarda sakın kavurma yeme!”
“Neden arkadaş? İyi yapmıyorlar mı?”
“Yok, be ondan değil.”
“Ya neden?”
“At yarışından anlar mısın?”
“Evet, biraz.”
“Adana hipodromunda yarışan Smart Latch isimli bir at vardı, hiç duydun mu?” “Duymaz mıyım?
Birçok yarışta birinci olmuştu. Geleceği de çok parlaktı. Ama hatırladığım kadarıyla bir yarışta sakatlanmıştı.”
“Evet, geçenlerde Smart Latch’dan, Belediye aşevinde harika bir kavurma yapmışlar. İsim künyesi az kalsın birisinin dişini kırıyormuş.”
“Yapma yahu! Boylu poslu çok iyi bir attı. Ama rahmetlinin de çok iyi kavurması olmuştur.”
“Şikâyet üzerine; iki yüz kilo kadarını bulmuşlar. Yapılan tahlilde Smart Latch olduğu da kanıtlanmış. Sıkıntı yarış atlarını sende bilirsin, neredeyse bir ton civarı gelir. Hayvanın geri kalanı nerede? Arıyorlar ama hala bulamamışlar.”
“Anladım kardeşim, anladım. Ben şurada meclis usulü bir peynir ekmek yiyeyim. Sağ olasın arkadaş.”
“Afiyet olsun beyim.”